🖋 شاکر حیات
امروز مصادف است با سالگرد حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در امریکا، فاجعه‌ای که گروه القاعده مسئولیت آن را بعهده گرفت.
تنها یک روز پس از این حادثه، شورای امنیت سازمان ملل این اقدام را تروریستی خواند، حق دفاع مشروع را به آمریکا داد و تعقیب سران القاعده و طالبان آغاز شد، آنهم در حالی که اسامه بن لادن تحت حمایت ملا عمر در قندهار زندگی می‌کرد. البته سازمان القاعده پیشتر، در سال ۱۹۹۹، به دلیل بمب‌گذاری در سفارتخانه‌های آمریکا در کنیا و تانزانیا، رسماً در فهرست گروه‌های تروریستی بین‌المللی قرار گرفته بود.
تا پیش از آن دهه، نگاه دنیا به تروریسم بیشتر محدود به هواپیماربایی، بمب‌گذاری‌های پراکنده یا اقدامات افراد بود ولی گروه‌های مسلح ضد دولتی در ادبیات رسمی سازمان ملل وجود نداشت یعنی تا سال ۱۹۹۹ هیچ گروهی عنوان تروریستی نداشت و به گمان اغلب هنوز کسی نمیدانست تروریست کیست و کارش چیست.
ولی در سال ۱۹۹۷م احمد شاه مسعود نخستین شخصیت سیاسی/نظامی بود که ماهیت و پیوند القاعده و طالبان را برملا ساخت.شورای امنیت سازمان ملل که وظیفه تحلیل، تجزیه، شناخت گروه های نظامی و در مجموع مسئولیت تأمین صلح جهانی را برعهده داشت دو سال بعد از هشدار مسعود، متوجه به ماهیت تروریستی القاعده و طالبان گردید.
در‌واقع، تحول در شناخت تروریسم برمیگردد به نبوغ مسعود که جهان را از این تهدید آگاه ساخته بود. اگر صدای مسعود شنیده می‌شد نه فاجعه‌ای ۱۱ سپتامبر اتفاق افتاده بود و نه دولت افغانستان در اختیار مجرمان بین‌المللی قرار می‌گرفت.
