نهاد”فود فار تات” افغانستان

نویسنده: لیما تاجیک

در روز‌های که افغانستان در تاریکیِ ناامنی، تبعیض و بی‌عدالتی فرو رفته است، نهاد «فود فار تات افغانستان» ماندد چراغی از امید در دل این تاریکی درخشیده است.… نه با شعار، بلکه با عمل، انسانیت را معنا بخشیده و صدای خاموش‌شدگان را به فریاد تبدیل کرده است.

فود فار تات افغانستان، نماد صداقت، قدرت و هم‌دلی است؛ نهادی که از دل رنج و بی‌پناهی، معنای تازه‌‌ی از «زندگی» آفریده است. برای زنانی که امیدشان را از دست داده بودند، نوری از انگیزه و ایمان روشن کرده و نشان داد که هنوز هم می‌توان از میان درد و تاریکی، روشنایی و نجات آفریداست..یه‌گذار این حرکتِ انسان‌دوستانه، جوانی است به نام احمد رشاد “عطایی”، محصلِ، آرمان‌گرا و انسان‌دوستی که باور دارد هیچ مرزی بزرگ‌تر از مرز قلب انسان نیست. او ثابت کرده است که نجات جان انسان‌ها از هر قوم، مذهب و زبانی، والاترین ارزش انسانی است.
عطایی، جوانی از میان مردم، با دست خالی اما با قلبی پُر از ایمان و اراده، گام در راهی گذاشت که بسیاری آن را ناممکن می‌دانستند. او به‌جای گفتن از درد، برای درمان درد برخاست؛ به‌جای شکایت از تاریکی، شمعی روشن کرد. همین باور انسانی و اراده‌ی استوار، سبب شد که فود فار تات امروز به یکی از نهادهای مورد اعتماد و امیدبخش برای زنان افغان در شرایط بحرانی تبدیل شود.تنها یک سازمان کمکی نیست؛ بلکه پناگاهِ انسان‌هایی است که همه‌چیزشان را از دست داده بودند. زنانی که از ترس اخراج اجباری در پاکستان شب‌ها را با اضطراب می‌خوابیدند، امروز با کمک این نهاد، در خانه‌های امن و در کشورهای مختلف زندگی تازه‌‌ی را آغاز کرده‌اند.
به همت فود فار تات، بیش از ۶۰ خانواده افغان از خطر اخراج و ناامنی نجات یافته‌اند. از میان آنان، حدود اکثریت خانواده به کشور برازیل و شماری دیگر به اسپانیا انتقال داده شده‌اند. این خانواده‌ها از اقوام گوناگون افغانستان‌اند، هزاره، تاجیک، پشتون و اوزبیک، این نماینگر این‌است که «فود فار تات»، مرزهای قومی را درنوردیده و انسانیت را در مرکز عمل خود قرار داده است.

در جهانی که قومیت، مذهب و زبان گاه عامل جدایی می‌شود، «فود فار تات افغانستان» یادآور این حقیقت است که همه‌ی انسان‌ها در رنج و امید با هم برابرند. احمد رشاد “عطایی” با درک این حقیقت، نه به قوم، که به انسان خدمت کرده است. برای او هیچ‌کس “دیگری” نیست؛ همه انسان‌اند و همه شایسته‌ی نجات.این نهادِ ارزش‌مند، از دل درد، قدرت آفرید؛از خاک، زر ساختو از رنج، بذر امید کاشت.به زنان نشان داد که حتی در دل فروپاشی و اندوه، می‌توان از نو برخاست. برای بسیاری از زنان افغانستان، نه فقط یک نهاد کمک‌رسان، بلکه دست مهربانی بود که آن‌ها را از لبه‌ی سقوط به زندگی بازگرداند.
زنانی که روزی تنها، بی‌پناه و بی‌صدا بودند، امروز به کمک این نهاد دوباره لب‌خند زده‌اند. این لب‌خندها نتیجه‌ی همت انسان‌هایی است که باور دارند انسانیت از مرگ بازنمی‌گردد؛ بلکه از دل همین کوشش‌ها زنده می‌ماند.این جوانِ فداکار و صادق با کار و باور خود نشان داد که انسانیت مرز نمی‌شناسد. او در کشوری که تبعیض و تفرقه زخم‌های عمیقی بر پیکر جامعه زده است، مسیر تازه‌ای گشود. او به همه آموخت که نجات جان انسان‌ها، بزرگ‌تر از هر مرز و تفاوتی است.
در برنامه‌های «فود فار تات»، هیچ‌کس به دلیل قوم، زبان یا جنسیت کنار گذاشته نمی‌شود. در این نهاد، تنها معیار، انسان بودن است. از همین‌روست که این حرکت به الگویی از همبستگی ملی و انسانی تبدیل شده است.در روز‌های که بسیاری تنها فریاد می‌زنند و کم‌تر کسی دست به عمل می‌زند، این نهاد با عملِ واقعی، جای فریاد را گرفت.به‌جای شعار دادن، راه نجات ساخت؛ خانه ساخت؛ سفر امن فراهم کرد و امید را به دل‌ها بازگرداند.
احمد رشاد عطایی و هم‌کارانش در شرایط سخت، در برابر فشارها و موانع، تسلیم نشدند. آن‌ها با ایمان به انسان و عشق به زندگی، پل‌هایی از مهربانی میان ناامنی و آرامش ساختند.
فود فار تات تنها یک نام نیست، بلکه داستانی از رهایی، صداقت و ایمان به زندگی است.این نهاد برای زنان رنج‌دیده‌ی افغانستان نه فقط پناهگاه، بلکه دست نجات، امید و بازوی قدرت بوده است. در روز‌های که بسیاری از نهادهای بزرگ جهانی خاموش ماندن این نهاد ارزش‌مند صدای زنانی شد که هیچ صدایی نداشتند. برای آنان که از تحصیل، کار و آزادی محروم شدند، این نهاد معنای تازه‌ای از زندگی و امید را ساخت.نشان داد که انسانیت هنوز می‌تواند بجنبد، هنوز می‌تواند نجات دهد و هنوز می‌تواند از خاکستر درد، شعله‌ی زندگی بسازد.
امروز، وقتی به داستان فود فار تات افغانستان می‌نگرم، در واقع به تصویری از قدرت ایمان، همدلی و فداکاری نگاه می‌کنیم.
داستانی که از یک جوان آغاز شد و امروز به صدها زندگی معنا بخشیده است!
احمد رشاد عطایی، جوانی که قوم، زبان و نژاد را سد راه انسانیت نکرد، با کارهایش نشان داد که انسانیت زنده است، اگر انسان هنوز قلبی برای احساس و دستی برای یاری داشته باشد.
فود فار تات افغانستان یعنی بخشیدن زندگی دوباره، امنیت و امید.
یعنی باور به اینکه در میان این همه تاریکی، هنوز هم می‌توان شمعی روشن کرد.
و این شمع، امروز در دست کسانی است که ایمان دارند:
انسانیت، صداقت و همدلی هرگز نمی‌میرند.